که تا از بی دلی هم ماند زان باز

چو هم دردی هم آوازی نبودش

دران اندوه هم رازی نبودش

درون دل نهان می داشت آن راز

دو چشمش همچو باران گشت خونبار

که تا شد هر دو نابینا بیکبار

چو نابینائی آمد آشکارش