که می گردید عمری در سر من

پسر با تو چه می گرئی چنین زار

زبان بگشاد نابینای دلتنگ

که خون می گرید از درد دلم سنگ

که یک دم این پسر آید بر من

کنون چون آمد این مهر وی عشاق

مرا دو چشم می باید ز آفاق