تنت کورست و جان را چون عیان نیست

زهر جزویت صد بستان برآید

کند هر ذره خاک شوره تو

مه و خورشید را مستوره تو

که یک یک ذره چون صاحب قرانیست

ز یک جوهر چو دو عالم برآید

زهر ذره که خواهی هم برآید