که یک یک ذره چون صاحب قرانیست

کند هر ذره خاک شوره تو

مه و خورشید را مستوره تو

تنت کورست و جان را چون عیان نیست

ز یک جوهر چو دو عالم برآید

زهر ذره که خواهی هم برآید

یقین می دان که هرجائی که خارست