ز یک جوهر چو دو عالم برآید

مه و خورشید را مستوره تو

تنت کورست و جان را چون عیان نیست

که یک یک ذره چون صاحب قرانیست

زهر ذره که خواهی هم برآید

یقین می دان که هرجائی که خارست

بزیر آن بهشتی چون نگارست