بیا هر زر که کردی خرج پل تو

ز غیرت کرد شاه آنجا مقامی

بخواندش گفت پیری تو ولیکن

گمانم آن که هستی خصم مومن

بهای آن ز من بستان بکل تو

که چون گبری تو جانت بی درودست

ترا چونین پلی زان سوی رودست