که چون گبری تو جانت بی درودست

گمانم آن که هستی خصم مومن

بیا هر زر که کردی خرج پل تو

بهای آن ز من بستان بکل تو

ترا چونین پلی زان سوی رودست

وگر نستانی این زر بگذری تو

کجا با من به پل بیرون بری تو