وگر نستانی این زر بگذری تو

بهای آن ز من بستان بکل تو

که چون گبری تو جانت بی درودست

ترا چونین پلی زان سوی رودست

کجا با من به پل بیرون بری تو

زبان بگشاد آن گبر آشکاره

که گر شخصم کند شه پاره پاره