نهادش بر کنار از مهر دل پای

ندارد هیچ شهوت صادقست او

به سر عشق بازی لایقست او

فرود آمد ز اسپ آن عالم آرای

بدست خویش یک یک خار دلدوز

برون می کرد از پایش همه روز

بدل می گفت با خود عاشق زار