بدست خویش یک یک خار دلدوز

به سر عشق بازی لایقست او

فرود آمد ز اسپ آن عالم آرای

نهادش بر کنار از مهر دل پای

برون می کرد از پایش همه روز

بدل می گفت با خود عاشق زار

چه بودی گر بدی هر خار صد خار