چو گفت او این سخن گفتند بنشین

که مرده گوئیا می زیستی تو

چنین گفت او که لختی پوستم من

خدای خویشتن را دوستم من

خوشی بنشست بر کرسی زرین

بیاوردند آن روغن بیکبار

همی کردند بر فرقش نگونسار