چنین گفت او که لختی پوستم من

تو گوئی مرده بر بستری بود

بپرسیدند کآخر کیستی تو

که مرده گوئیا می زیستی تو

خدای خویشتن را دوستم من

چو گفت او این سخن گفتند بنشین

خوشی بنشست بر کرسی زرین