خدای خویشتن را دوستم من

بپرسیدند کآخر کیستی تو

که مرده گوئیا می زیستی تو

چنین گفت او که لختی پوستم من

چو گفت او این سخن گفتند بنشین

خوشی بنشست بر کرسی زرین

بیاوردند آن روغن بیکبار