بپرسیدند کآخر کیستی تو

قوی بی قوت و بی خویش آمد

نزار وزرد و خشک و لاغری بود

تو گوئی مرده بر بستری بود

که مرده گوئیا می زیستی تو

چنین گفت او که لختی پوستم من

خدای خویشتن را دوستم من