که خون می ریخت بی حد و نهایت

یکی قلاش را در پیش ره دید

ز سر تا پای او غرق گنه دید

چنان می زد کسی حدش بغایت

دران سختی نمی کرد آه قلاش

که می خندید و پس می گفت ای کاش

که دایم همچنینم می زدندی