که دایم همچنینم می زدندی

که خون می ریخت بی حد و نهایت

دران سختی نمی کرد آه قلاش

که می خندید و پس می گفت ای کاش

به تیغ آتشینم می زدندی

چنان زان رند شیخ دین عجب ماند

که در آن جایگه تا وقت شب ماند