که می خندید و پس می گفت ای کاش

چنان می زد کسی حدش بغایت

که خون می ریخت بی حد و نهایت

دران سختی نمی کرد آه قلاش

که دایم همچنینم می زدندی

به تیغ آتشینم می زدندی

چنان زان رند شیخ دین عجب ماند