چنان زان رند شیخ دین عجب ماند

که می خندید و پس می گفت ای کاش

که دایم همچنینم می زدندی

به تیغ آتشینم می زدندی

که در آن جایگه تا وقت شب ماند

چو آخر حد او آمد بانجام

ازو پرسید پنهان پیر بسطام