دلش می گفت ازین غم خون توان شد

جهان و جان ترا بس جاودانی

چو تو نه مرد این جان وجهانی

زدو چشم سکندر خون روان شد

سکندر گفت او دیوانه نیست

که عاقل تر ازو فرزانه نیست

بسا راحت که آمد زو بروحم