خورد ما را ز نامعلومی ما

اگرچه میغ ترک آسمان کرد

تعجب گر کنی زان می توان کرد

که نکشافد زمین از شومی ما

تو پنداری که ازمردان راهی

کدامین مرد، سرگردان راهی

چو پندار تو برگیرند از پیش