تو پنداری که ازمردان راهی

تعجب گر کنی زان می توان کرد

که نکشافد زمین از شومی ما

خورد ما را ز نامعلومی ما

کدامین مرد، سرگردان راهی

چو پندار تو برگیرند از پیش

کسی مرده سگی برخیزد از خویش