حکیمش گفت چون این روی دیدی

که تا گفت آن معما و نکو گفت

بغایت شادمان شد زو دل شاه

بدو گفتا که از من حاجتی خواه

که کورم کردی ومیلم کشیدی

کنون آن خواهم از تو ای سرافراز

که بس سرگشته ام چشمم دهی باز