که کورم کردی ومیلم کشیدی

بغایت شادمان شد زو دل شاه

بدو گفتا که از من حاجتی خواه

حکیمش گفت چون این روی دیدی

کنون آن خواهم از تو ای سرافراز

که بس سرگشته ام چشمم دهی باز

شهش گفتا که من این کی توانم