شهش گفتا که من این کی توانم

که کورم کردی ومیلم کشیدی

کنون آن خواهم از تو ای سرافراز

که بس سرگشته ام چشمم دهی باز

تو خود دانی که من این می ندانم

حکیمش گفت ای شاه سرافراز

چو نتوانی که چشم من دهی باز