چو نتوانی که چشم من دهی باز

شهش گفتا که من این کی توانم

تو خود دانی که من این می ندانم

حکیمش گفت ای شاه سرافراز

مکن تندی ز کس چیزی ستان تو

که گر خواهی توانی دادش آن تو

چرا می بستدی چیزی که از عز