که از شادی نگنجی در زمین تو

مگر موری چنان دلشاد دیدش

ز حکم بندگی آزاد دیدش

بدو گفتا چرا شادی چنین تو

جوابش داد آن زنبور کای مور

چرا نبود ز شادی در دلم شور

که هر جائی که می باید نشینم