که هر جائی که می باید نشینم

که از شادی نگنجی در زمین تو

جوابش داد آن زنبور کای مور

چرا نبود ز شادی در دلم شور

زهر خوردی که می خواهم گزینم

بکام خویش می گردم جهانی

چرا اندوهگین باشم زمانی