وز آنجا می خورد، به زین که داند

رفیقی گفت با من کان فلانی

حلالی می خورد قوت جهانی

که جزیت از جهودان می ستاند

بدو گفتم که من این می ندانم

من آن دانم که من ننگ جهانم

که باید صد جهود بس پریشان