که باید صد جهود بس پریشان

وز آنجا می خورد، به زین که داند

بدو گفتم که من این می ندانم

من آن دانم که من ننگ جهانم

که تا خواهند از من جزیت ایشان

تو گر کم کاستی خویش بینی

بسی از خود سگی را بیش بینی