ز عشقش گشت سرگردان چو پرگار

همه عشاق را آهنگ او بود

بیک ره دست زیر سنگ او بود

یکی پیر اوفتادش عاشق زار

چنان درکار آن برنا زبون گشت

که عقل پیر او عین جنون گشت

ز عشق روی او پشتش دو تاشد