ز عشق روی او پشتش دو تاشد

ز عشقش گشت سرگردان چو پرگار

چنان درکار آن برنا زبون گشت

که عقل پیر او عین جنون گشت

دلش گرداب دریای بلا شد

بآخر خویشتن را وقف او کرد

همه کاری بجای او نکو کرد