چنان درکار آن برنا زبون گشت

بیک ره دست زیر سنگ او بود

یکی پیر اوفتادش عاشق زار

ز عشقش گشت سرگردان چو پرگار

که عقل پیر او عین جنون گشت

ز عشق روی او پشتش دو تاشد

دلش گرداب دریای بلا شد