که بس با زینت و با زیب و بازیست

غلامانش شده یک سر سواره

همه بغداد مانده در نظاره

ز هر کنجی یکی می گفت این کیست

بره می رفت زالی با عصائی

چنین گفتا که کیست این مبتلائی

که حق از حضرتش مهجور کردست