بره می رفت زالی با عصائی

همه بغداد مانده در نظاره

ز هر کنجی یکی می گفت این کیست

که بس با زینت و با زیب و بازیست

چنین گفتا که کیست این مبتلائی

که حق از حضرتش مهجور کردست

بمکر از پیش خویشش دور کردست