مشو دلشاد از کاشانه خویش

درو میری چو کرم پیله ناگاه

بسی بارست ای دیوانه بر تو

فرود آید بآخر خانه بر تو

مکن دل تنگ از ویرانه خویش

که نه دلتنگ مانی تو نه شادی

که هم این بگذرد هم آن چو بادی