مکن دل تنگ از ویرانه خویش

بسی بارست ای دیوانه بر تو

فرود آید بآخر خانه بر تو

مشو دلشاد از کاشانه خویش

که نه دلتنگ مانی تو نه شادی

که هم این بگذرد هم آن چو بادی