رسن در گردنش کردم بزاری

عفاالله جز چنین جان چون توان داد

بدل گفتم که می باید رسن خواست

که حالی آن وصیت راکنم راست

کشیدم روی بر خاکش بخواری

یکی هاتف زبان بگشاد ناگاه

که ای از جهل محض افتاده از راه