کشیدم روی بر خاکش بخواری

بدل گفتم که می باید رسن خواست

که حالی آن وصیت راکنم راست

رسن در گردنش کردم بزاری

یکی هاتف زبان بگشاد ناگاه

که ای از جهل محض افتاده از راه

نداری شرم تو از جهل بسیار