یکی هاتف زبان بگشاد ناگاه

که حالی آن وصیت راکنم راست

رسن در گردنش کردم بزاری

کشیدم روی بر خاکش بخواری

که ای از جهل محض افتاده از راه

نداری شرم تو از جهل بسیار

کنی با دوستان ما چنین کار؟