کنی با دوستان ما چنین کار؟

یکی هاتف زبان بگشاد ناگاه

که ای از جهل محض افتاده از راه

نداری شرم تو از جهل بسیار

رسن در گردن شخصی میفگن

که چون چنبر نهادش چرخ گردن

چه می خواهی ازین غم کشته راه