چو این بشنید بخروشید بسیار

چو بنشست اندکی آن جوش از وی

مرا گفتا کجاست آن سرو آزاد

بدو گفتم که سلطان را بقا باد

برفت از هوش آن داننده هشیار

نه چندان ریخت اشک و کرد فریاد

که آن هرگز کسی را خود بود یاد