برفت از هوش آن داننده هشیار

مرا گفتا کجاست آن سرو آزاد

بدو گفتم که سلطان را بقا باد

چو این بشنید بخروشید بسیار

نه چندان ریخت اشک و کرد فریاد

که آن هرگز کسی را خود بود یاد

بگردون می رسید آواز آهش