نه چندان ریخت اشک و کرد فریاد

بدو گفتم که سلطان را بقا باد

چو این بشنید بخروشید بسیار

برفت از هوش آن داننده هشیار

که آن هرگز کسی را خود بود یاد

بگردون می رسید آواز آهش

نگه می داشت از هر سو سپاهش