که او جز رستمی سهراب کش نیست

بسی میرند جسم مور داده

بسی شیرند تن در گور داده

جهان را ذره در مغز هش نیست

چه می گویم خطا گفتم چو مستان

که او زالیست سر تا پای دستان

ترا می پرورد از بهر خوردن