بدو گفت ای بسی تیمار برده

بخود می خواندش بهر بوسه آن پیر

نمی امیخت با او چون می و شیر

رفیقی داشست پیر سال خورده

بگو تا حال تو با زن چه گونه است

تو پیر و او جوان این باژگونه ست

چنین گفت او که گمراهم من از وی