چو وقت مرگ او آمد پدیدار

نشانی ده بیانی کن خبرگوی

چنین گفت او که استادیم بودست

که دایم راه رفتست و نمودست

ببالینش شدم می دیدمش زار

بغایت اضطرابی در درونش

که می جوشید همچون بحر خونش