ببالینش شدم می دیدمش زار

چنین گفت او که استادیم بودست

که دایم راه رفتست و نمودست

چو وقت مرگ او آمد پدیدار

بغایت اضطرابی در درونش

که می جوشید همچون بحر خونش

همه جان ودلش پر آتش رشک