که می جوشید همچون بحر خونش

چو وقت مرگ او آمد پدیدار

ببالینش شدم می دیدمش زار

بغایت اضطرابی در درونش

همه جان ودلش پر آتش رشک

بیک یک مژه صد صد دانه اشک

میان جامه در لرزیده چون برگ