چراغ مرده را چندانکه جوئی

نمی دانم که چون آزاد باشد

چراغ روح تو چون مرد ناگاه

نیابی سوی او یا بوی او راه

نیابی هیچ جائی، چند پوئی

چراغ مرده را ماتم مکن تو

که افسوسست هین مشنو سخن تو