در آن ثقبه چرا و چون نگنجد

که زاغی بود زلف دلستانش

ز عشق ثقبه لعلش ز لولو

هزاران ثقبه در دل مانده هر سو

که از تنگی نفس بیرون نگنجد

ز دیری گه مگر می خواست مامون

که آید آن غلام از پوست بیرون